Wszystkie terminy techniczne z naszych artykułów, w porządku alfabetycznym i wyjaśnione prostymi słowami.
15 słów
D
Damigiana
Szklane naczynie z wąską szyjką, często w osłonie z plastiku lub wikliny, do przechowywania i przewożenia wina. Najczęstsze pojemności: 5, 10, 15, 20, 25, 34 i 54 litry.
Napełnienie naczynia aż do szyjki tym samym winem, aby usunąć przestrzeń nad winem (powietrze między winem a korkiem), która powoduje utlenianie i kożuch.
Gaz, który nie reaguje z winem (argon, azot, dwutlenek węgla). Wypełnia pustą przestrzeń zamiast powietrza. OIV dopuszcza jego użycie właśnie po to, by chronić wino przed tlenem.
Faza cyklu księżycowego od pełni do nowiu, w której oświetlona część tarczy księżyca widoczna z Ziemi zmniejsza się z dnia na dzień. Trwa około 15 dni; według tradycji to faza właściwa do butelkowania.
Warstwa na dnie naczynia: zużyte drożdże, resztki skórek i miąższu, kryształki kamienia winnego. Jeśli wino stoi na niej zbyt długo, może nabrać zapachów redukcyjnych (zgniłe jaja, siarka).
Moment, w którym oświetlona jest dokładnie połowa tarczy księżyca, około 7 dni po pełni. Otwiera drugą połowę fazy ubywającej, uważaną za najlepszą do butelkowania.
Proszek, który rozpuszczony w winie uwalnia dwutlenek siarki. Chroni przed utlenianiem i bakteriami. Jeden gram uwalnia około pół grama dwutlenku siarki; przy przelewaniu stosuje się zwykle 2–5 gramów na hektolitr.
Wino sprzedawane na objętość, w damigiance lub baniaku, zamiast w butelce z etykietą. Przy tym samym winie kosztuje mniej, bo nie płaci się za szkło, korek, etykietę i opakowanie.
Ponowne rozpoczęcie fermentacji w butelce, spowodowane resztkowym cukrem i wciąż aktywnymi drożdżami. Powstaje dwutlenek węgla: wino musuje, mętnieje, a ciśnienie może wypchnąć korek.